Η πρώτη αλγεινή εικόνα του επισκέπτη, φτάνοντας στο ιστορικό χωριό Φανάρι
Αγαπητοί φίλοι
Αυτές είναι οι πρώτες εικόνες που αντικρίζει ένας επισκέπτης, όταν φτάνει στο χωριό μας, στο ιστορικό Φανάρι. Εικόνες εγκατάλειψης.
Μια οικογένεια, με δικά της χρήματα, έφτιαξε το κιόσκι της στάσης του λεωφορείου στην είσοδο του χωριού, στον Άγιο Σεραφείμ.
Κι όμως η αδιαφορία των αρμοδίων είναι κραυγαλέα. Όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει και ο πλέον ανίδεος με τη βαφή, το κιόσκι έχει πολλά χρόνια να βαφτεί.
Έρχονται επισκέπτες από πολλά μέρη της Θεσσαλίας και της Ελλάδας, για να γνωρίσουν τον τόπο μαρτυρίου του αρχιεπισκόπου Φαναρίου και Νεοχωρίου Σεραφείμ το 1601• έρχονται επισκέπτες, ιδιαίτερα σχολεία, για να επισκεφτούν το βυζαντινό κάστρο του Φαναρίου Ιθώμης • καθημερινά περνούν πολλοί ταξιδιώτες με το λεωφορείο της γραμμής Καρδίτσα – Μουζάκι, και όλοι αυτοί αντικρίζουν αυτή την άθλια εικόνα.
Το τι πρέπει να γίνει, νομίζω πως ο καθένας μπορεί να το σκεφτεί.
[Το ξέρω πως θα γίνω πάλι “κακός” ! Γίνομαι “κακός” για τους αρμόδιους, γιατί αναδεικνύω κάποια από τα στραβά και τα ανάποδα! Κάποιοι άλλοι θα γράψουν πως η ανάρτηση και η κριτική μου προς τις αρμόδιες αρχές είναι “άστοχη”, πως η παρέμβασή μου είναι
“αυτόκλητη”- λες και γράφω κατά παραγγελία των αρχών-ή πως εμφανιζομαι ως “Σωτήρας”,
ή πως “θέλω να μου στήσουν ανδριάντα”, και ζητούν “να τους υποδείξω το μέρος”, ενώ κάποιοι άλλοι θα γράψουν σε τοπική εφημερίδα πως “εκστομίζω μεμψιμοιρίες”, και άλλα τέτοια λογυδρια της χώρας της φαιδράς πορτοκαλέας! Αλλά αναρωτιέμαι: Δεν είναι καλύτερα να γίνομαι “κακός”, και “μεμψίμοιρος” κι όλα τα παραπάνω, από το να συνεχίζουν να υπάρχουν τα στραβά, τα κακά και τα ανάποδα στο χωριό μας;
Και μία θερμή παράκληση: Όσοι αναφέρουν το όνομά μου, να το γράφουν σωστά.]
