134ο: Η ιστορία των καταστημάτων αναψυχής, εστίασης και τροφοδοσίας στον Κόμπελο Φαναρίου
(18ο μέρος)
Αγαπητοί φίλοι
Συνεχίζω την καταγραφή και την παρουσίαση της ιστορίας του προαστίου του Φαναρίου Ιθώμης, του Κομπέλου. Σήμερα θα αναφερθώ στα καταστήματα αναψυχής, εστίασης και τροφοδοσίας του.
Όπως έχουμε γνωρίσει μέχρι τώρα και όπως θα δούμε, ο οικισμός του Κομπέλου Φαναρίου είχε έντονη οικονομική, εμπορική και ψυχαγωγική ή αναψυχική δραστηριότητα, γιατί κατέβαινε πολύς κόσμος από το Φανάρι και τα Κανάλια για δουλειές και για το κλείσιμο συμφωνιών. Ο Κόμπελος ήταν κέντρο αγροτικών μηχανημάτων και για αυτό οι γεωργοί που δεν τα είχαν έρχονταν στον Κόμπελο και στο καφενείο του για να βρουν τους ιδιοκτήτες τους και να τους ζητούσαν να οργώσουν, να σβαρνίσουν, να σπείρουν, να ποτίσουν και να θερίσουν και τα δικά τους χωράφια με πληρωμή. Ενώ παράλληλα έρχονταν και πολλοί εργάτες γης, όπως και οι κοσιατζήδες, καθώς και δεκάδες οικογένειες τσελιγκάδων από το ορεινό Γαρδίκι των Τρικάλων για να ξεχειμωνιάσουν με τα χιλιάδες πρόβατα στον Κόμπελο και τη Λοξάδα.
Την ίδια στιγμή ήταν πέρασμα ανθρώπων, οι οποίοι με γαϊδούρια, άλογα, σούστες και κάρα ξεπέζευαν για να πιουν νερό αυτοί και τα ζώα τους, στη βρύση του Κομπέλου, πηγαίνοντας προς τα χωράφια και τις δουλειές τους, ή γυρίζοντας από αυτά.
Παράλληλα οι Κομπελιώτες, άνθρωποι παραγωγικοί, δραστήριοι και τολμηροί, παρήγαγαν και τροφοδοτούσαν την αγορά της Καρδίτσας και του Μουζακίου με κηπευτικά. Αυτό έφερνε μια ευφορία, παρόλο που είχαν μικρό κλήρο γεωργικής γης. Καλλιεργούσαν τη μικρή γεωργική γη ακόμη και δύο φορές τον χρόνο με κηπευτικά κι έτσι είχαν συνέχεια χρήματα σε μετρητά.
Εδώ λοιπόν, στον Κόμπελο Φαναρίου, δεν υπήρχε έλλειψη χρημάτων, για να υπάρχει στάση εμπορίου. Η ύπαρξη χρημάτων ακριβώς δημιουργούσε μια έντονη εμπορική κίνηση.
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα με μια σειρά:
1. Όπως θα μου εξιστορήσει ο Θανάσης Γεωργούσης, γεννημένος το 1944, “μαγαζιά στον Κόμπελο άνοιξαν μετά από το 1952. Οι Φαναριώτες που μέναμε στον Κόμπελο, μέχρι τότε πηγαίναμε στη Λοξάδα για καφέ και για ψώνια. Δεν μας βόλευε το Φανάρι. Πηγαίναμε με τα γαϊδούρια στη Λοξάδα. Οι Φαναριώτες που πηγαινοέρχονταν στο χωριό, αγόραζαν από το Φανάρι.
2. Το πρώτο μαγαζί στον Κόμπελο άνοιξε το 1952, όταν ήρθαν εργάτες για να προχωρήσουν στη διάνοιξη του ποταμού Μέγα, για να φεύγουν τα νερά του προς τη Ριζάβα. Τότε άνοιξε μαγαζί ο Κωστάκης Χατζηγούλας. Το μαγαζί λειτουργούσε ως καφενείο, ουζερί και παντοπωλείο(λάδι, ρύζι κι άλλα). Αρχικά ήταν ημιυπόγειο και χαμηλοτάβανο. Το κτίριο αυτό ήταν δίπλα στο μαγαζί που μέχρι πρόσφατα ήταν βενζινάδικο και καφενείο. Μέχρι να έρθει το ηλεκτρικό ρεύμα στον οικισμό του Κομπέλου, το 1970, περίπου, το μαγαζί αυτό, όπως και τα άλλα, φωτιζόταν με λάμπες λουξ. Το παλιό μαγαζί λειτούργησε για πολλά χρόνια, ώσπου ο Κωστάκης Χατζηγούλας έκτισε με τσιμεντόλιθα το νέο μαγαζί, με ισόγειο και πρώτο όροφο, όπου έμεινε η οικογένεια”. Αργότερα το καφενείο και μπακάλικο άνοιξε και βενζινάδικο. Στη φωτογραφία με το βενζινάδικο βλέπουμε τον Κωστάκη Χατζηγούλα- ο οποίος πέθανε το 1983. Το μαγαζί αυτό λειτούργησε για πολλές δεκαετίες και πέρασε από πολλούς διαχειριστές. Ο τελευταίος που το λειτούργησε ήταν ο Ματθαίος Κωτίνας. Έκλεισε πριν από τρία- τέσσερα χρόνια…
3. Το δεύτερο μαγαζί που άνοιξε στον Κόμπελο ήταν αυτό του Φώτη Μούντζια. Λειτούργησε ως καφενείο, ουζερί και λίγο παντοπωλείο. Ο Φώτης Μούντζιας ήταν γεωργός, κτηνοτρόφος και εργάτης γης. Γεννήθηκε το 1926 και πέθανε το 2007. Όλα τα χρόνια η οικογένεια ζούσε στον Κόμπελο. Καλλιεργούσε μπαχτσέ και ήταν σχεδόν ακτήμονας. Έκανε όχι μόνο τον ζευγά σε ξένα χωράφια αλλά και κουβαλούσε το γάλα των προβατάδων από το “Μπαλτσιάκι” στον Κόμπελο.
Το 1959 αποφασίζει να κάνει το μεγάλο άλμα. Νοίκιασε το οικόπεδο του Αναστασίου Κουλοσούσα, κοντά στη βρύση του Κομπέλου και στο κεντρικό σταυροδρόμι του, με τη συμφωνία να κτίσει ένα κτίριο το οποίο θα το φτιάξει ο ίδιος, με δικά του χρήματα, και μετά από κάποια χρόνια θα το παραδώσει οικόπεδο και κτίριο στον ιδιοκτήτη του. Τα τούβλα και τα κεραμίδια αγοράστηκαν με χρέωση από το κεραμοποιείο του Κομπέλου. Δηλαδή η γυναίκα του, η Ευαγγελία, θα εργαστεί για κάποια χρόνια στο κεραμοποιείο χωρίς να πληρώνεται, μέχρι να ξοφληθει το χρέος της οικογένειας προς τους ιδιοκτήτες του κεραμοποιείου.
Το καφενείο, ουζερί και παντοπωλείο λειτούργησε στο κτίριο αυτό μέχρι το 1962, χρονιά που η Διεύθυνση Εκπαίδευσης Μουζακίου το νοίκιασε από τον Φώτη Μούντζια για να λειτουργήσει ως δημοτικό σχολείο, έναντι ενός ενοικίου. Πράγματι το δημοτικό σχολείο Κομπέλου λειτούργησε ως το 1970, χρονιά που έκλεισε.
Στο μεταξύ ο Φώτης Μούντζιας έφτιαξε ακριβώς δίπλα στο δημοτικό σχολείο, κοντά στην ιστορική βρύση του Κομπέλου, μια παράγκα, την οποία συνέχισε να τη λειτουργεί ως καφενείο, ουζερί και παντοπωλείο. Η παράγκα λειτούργησε από τον Φώτη Μούντζια για έναν χρόνο. Την επόμενη χρονιά ο Φώτης Μούντζιας μετακόμισε λίγα μέτρα πιο πάνω, στο κτίριο που βλέπουμε στη φωτογραφία με τη βρύση του Κομπέλου. Η μετακόμιση από την παράγκα δίπλα στο σχολείο στο κτίριο δίπλα στη βρύση έγινε το 1964, όταν ο Παντελής Γεωργούλας από τη Λοξάδα έφυγε για την Αθήνα και άφησε το καφενείο ουζερί και παντοπωλείο που είχε φτιάξει το 1959 και αυτός στην τοποθεσία αυτή του Κομπέλου. Έτσι η οικογένεια του Φώτη Μούντζια λειτούργησε το νέο, το τρίτο κατά σειρά καφενείο ουζερί και παντοπωλείο στην ίδια περιοχή του Κομπέλου, από το 1964 έως το 1969.
Στο μεταξύ ο Φώτης Μούντζιας έφυγε μόνος του για να εργαστεί στη Γερμανία, ενώ το μαγαζί πίσω το λειτουργούσε η Ευαγγελία μαζί με τα παιδιά της.
Αργότερα το κτίριο της βρύσης το πήραν δύο παιδιά, ο Γιάννης Κουλοσούσας με τον Μήτσο από τη Λοξάδα και το λειτούργησαν για μερικά χρόνια ως μηχανουργείο.
Το 1984 η οικογένεια Μούντζια έφτιαξε σπίτι στο Φανάρι, στην πλατεία, και το ισόγειο το λειτούργησε ως καφέ- ουζερί ως το 1989…
4. Στο μεταξύ, το 1968, ο Μιχάλης Κουλοσούσας άνοιξε σε άλλο σημείο τού Κομπέλου καφέ-μπαρ- ψησταριά με το όνομα η “Φαντασία”. Λειτουργούσε παράλληλα και βενζινάδικο. Κάθε δεκαπενταύγουστο η ψησταριά του Μιχάλη Κουλοσούσα άρχισε να οργανώνει το πανηγύρι στον Κόμπελο, καθώς μέχρι τότε οι Κομπελιώτες πήγαιναν στα πανηγύρια στο Φανάρι και στη Λοξάδα. Αργότερα έκλεισε και το καφέ-μπαρ-ψησταριά και το βενζινάδικο του Μιχάλη Κουλοσούσα…
5. Πριν από δύο δεκαετίες ανοίχτηκε νέος δρόμος, ο οποίος ουσιαστικά περνάει έξω από τον κύριο οικισμό του Κομπέλου. Ανοίχτηκε ένα νέο βενζινάδικο, το οποίο λειτουργεί ως καφενείο. Εκεί μαζεύονται πια οι Φαναριώτες του Κομπέλου για να πιουν τον καφέ τους, να συζητήσουν και να κλείσουν συμφωνίες. Η δραστηριότητα αναψυχής λοιπόν πήγε στον νέο δρόμο μεγάλης κυκλοφορίας, καθώς συνδέει την Καρδίτσα με το Μουζάκι και με την Άρτα ή με την Πύλη Τρικάλων και με το Περτούλι. Η διάνοιξη του νέου δρόμου μετέφερε την όποια οικονομική δραστηριότητα και ψυχαγωγία στο νέο βενζινάδικο, κάτι το οποίο έγινε σταδιακά και παράλληλα με τη μείωση του πληθυσμού του Κομπέλου και το κλείσιμο των άλλων μαγαζιών του.
Σήμερα όλα τα ψώνια γίνονται στην Καρδίτσα.
Στον Κόμπελο Φαναρίου δεν υπάρχει ούτε ένα μπακάλικο, ούτε μια ταβέρνα. Για να φάνε κάτι έξω θα πρέπει να πάνε στη Λοξάδα.
6. Στην πρώτη φωτογραφία βλέπουμε τον οικισμό του Κομπέλου από ψηλά. Στη δεύτερη φωτογραφία βλέπουμε το μαγαζί του Κωστάκη Χατζηγούλα, όπου άνοιξε το πρώτο βενζινάδικο στην ευρύτερη περιοχή, από την Καρδίτσα έως το Μαυρομμάτι.
Στην τρίτη φωτογραφία βλέπουμε το καφέ- μπαρ-ψησταριά του Μιχάλη Κουλοσούσα. Στην τέταρτη φωτογραφία βλέπουμε το σπίτι του ποδοσφαιριστή Γιώργου Κουλοσούσα, το οποίο είχε λειτουργήσει ως καφενείο-ουζερί και αργότερα ως δημοτικό σχολείο. Στην τελευταία φωτογραφία βλέπουμε το κτίριο του Θωμά Χατζηγούλα, το οποίο λειτούργησε ως καφενείο-ουζερί-παντοπωλείο από τον Παντελή Γεωργούλα και τον Φώτη Μούντζια. Σήμερα κανένα από τα μαγαζιά αυτά δεν λειτουργεί.
Τηλέφωνο επικοινωνίας 6976026625
