135ο: Οι Φαναριώτες καλλιτέχνες του Κομπέλου
(19ο μέρος)
Αγαπητοί φίλοι
Το Ανοικτό Φιλοσοφικό Σχολείο Φαναρίου Καρδίτσας συνεχίζει την έρευνα και τα μαθήματα καλλιτεχνικής ιστορίας και δημιουργίας των Φαναριωτών του Κομπέλου.
Αν χθες σας μίλησα για τα καταστήματα αναψυχής και εστίασης, σήμερα θα αναφερθώ στους Φαναριώτες του Κομπέλου, οι οποίοι έχουν ασχοληθεί σοβαρά με το τραγούδι και τη μουσική. Πιο συγκεκριμένα θα αναφερθώ στον τραγουδιστή Γιώργο Ντοϊλιάνη του Ευαγγέλου και στον οργανοπαίχτη μπουζουκιού Στέργιο Βαϊανά του Λάμπρου.
Ας τους γνωρίσουμε όμως από πιο κοντά:
1. Ο τραγουδιστής Γιώργος Ντοϊλιάνης γεννήθηκε στις αρχές του 1964 στο Φανάρι Καρδίτσας και έμεινε σε αυτό μέχρι το 1969. Από το 1969 ζει στον οικισμό του Φαναρίου, στον Κόμπελο. Αφότου μάλιστα γκρεμίστηκε το σπίτι που διατηρούσε η οικογένεια στο χωριό μας, πάνω από την πλατεία του, η οικογένεια του Βαγγέλη Ντοϊλιάνη έφτιαξε σπίτι στον Κόμπελο- στον οποίο μένει μόνιμα, καθώς εγκατέλειψε την ιδέα ή το σχέδιο να φτιάξει καινούριο σπίτι στο Φανάρι.
2. Έτσι ο Γιώργος Ντοϊλιάνης πήγε το 1969 στην πρώτη δημοτικού στο σχολείο του Κομπέλου. Επειδή το σχολείο έκλεισε την επόμενη χρονιά, ο Γιώργος, όπως και πολλά άλλα παιδιά του Κομπέλου, πήγαινε στο διπλανό χωριό, τη Λοξάδα. Τελειώνοντας το δημοτικό σχολείο στη Λοξάδα, συνέχισε τις σπουδές του στο γυμνάσιο και το λύκειο του Φαναρίου.
Αποφοιτώντας από το λύκειο Φαναρίου ασχολήθηκε με τη ζαχαροπλαστική στην Καρδίτσα, ως εργαζόμενος.
Από την ηλικία των 15 ετών εκδήλωσε το ενδιαφέρον του και την αγάπη του για τη μουσική και το τραγούδι. Έτσι αγόρασε μια κλασική κιθάρα και έπαιζε μόνος του τραγούδια της εποχής, όπως πχ Πάριο.
3. Ακολούθησε η στρατιωτική του θητεία. Εκεί, στον στρατό, οργάνωνε γιορτές, στις οποίες τραγουδούσε. Συνάντησε την αποδοχή και την αναγνώριση από τα παιδιά τού στρατού. Αυτό τον έδωσε ώθηση για να ασχοληθεί με το τραγούδι και μετά από την απόλυσή του.
Τελείωσε τον στρατό το 1984. Στο μεταξύ είχε ανοίξει ένα καινούριο κέντρο διασκέδασης, η Copa Campana στην Καρδίτσα. Ο Γιώργος, που γνώριζε έναν φίλο του σερβιτόρο, ήρθε σε επαφή με τη διεύθυνση του κέντρου διασκέδασης. Η διεύθυνση του πρότεινε να κάνει μερικές πρόβες και στη συνέχεια, σαν είδαν την αξία του, τον επέλεξαν για να τραγουδά κανονικά.
Άρχισε να τραγουδά από το 1988. Στο κέντρο ήταν και άλλοι τραγουδιστές αλλά ο Γιώργος είχε το δικό του πρόγραμμα, τη δική του ώρα τραγουδιού. Έλεγε αρκετά τραγούδια και όσο ασχολούνταν τόσο μεγάλωνε το ρεπερτόριο κι έβγαζε τώρα σε πέρας ολόκληρη νύχτα. Σε γάμους, σε εκδηλώσεις ή σε κέντρο διασκέδασης έβγαζε όλη τη νύχτα. Είχε πια μεγάλο ρεπερτόριο: λαϊκά, ρεμπέτικα, νησιώτικα, χορευτικά, ακόμα και δημοτικά τραγούδια. Στο κέντρο της Copa Campana έμεινε τρία χρόνια, από το 1988 έως το 1991. Δούλευε ολόκληρη σεζόν, από τον Οκτώβριο μέχρι τον Απρίλιο.
Την επόμενη χρονιά, 1992- 1993 τραγούδησε και στο κέντρο Παπάκος, στο εργοτάξιο της Καρδίτσας.
4. Όλα αυτά τα χρόνια ο Γιώργος Ντοϊλιάνης συνεργάστηκε και με μεγάλα ονόματα του τραγουδιού της Θεσσαλίας, όπως τον Μίμη Γκιουλέκα και τον Νίκο Κουκουμζή.
Τα καλοκαίρια τραγουδούσε σε γάμους, πανηγύρια κι εκδηλώσεις των πολιτιστικών συλλόγων σε χωριά. Τότε ήταν που συνεργάστηκε και με έναν άλλον Κομπελιώτη, τον Στέργιο Βαϊανά, ο οποίος έπαιζε μπουζούκι. Με τον Στέργιο Βαϊανά συνεργάστηκε από το 1998, χρονιά που γύρισε από τη Γερμανία, μέχρι και σήμερα. Μαζί του κυκλοφόρησε δύο δίσκους. Βλέπε τη φωτογραφία με το δεύτερο cd, όπου τραγουδά ο Γιώργος Ντοϊλιάνης και μπουζούκι παίζει ο Στέργιος Βαϊανάς. Ο δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε σε ζωντανή εκδήλωση στην Κρανιά, ενώ ο άλλος δίσκος σε στούντιο. Σε συνεργασία με τον Στέργιο Βαϊανά έγραψαν κι ένα λαϊκό τραγούδι. Το πρώτο cd το κυκλοφόρησαν το 2005 και το δεύτερο το 2008. Ο ένας δίσκος έχει 24 τραγούδια και ο άλλος 18. Τα cd αυτά μπορεί να τα βρει κανείς σε δισκοπωλεία της Καρδίτσας.
5. Ο Γιώργος Ντοϊλιάνης στο μεταξύ είχε παντρευτεί από το 1985 και έκανε 3 παιδιά. Όλα αυτά τα χρόνια που τραγουδούσε, δηλαδή από το 1988 έως το 1993, αλλά και από πιο πριν, όπως έχουμε δει, ο Γιώργος Ντοϊλιάνης συνέχισε να εργάζεται κι ως ζαχαροπλάστης. Την ημέρα στο ζαχαροπλαστείο και το βράδυ στο κέντρο, τα πανηγύρια, τις εκδηλώσεις και τους γάμους.
Οι οικονομικές ανάγκες όμως ήταν μεγάλες. Έτσι το 1993 αποφασίζει να φύγει για τη Γερμανία για λόγους βιοποριστικούς. Το τραγούδι δεν απέδιδε ο,τι ήθελε. Δεν έδινε προοπτική κι ασφάλεια. Δεν του έδινε τη δυνατότητα να ασχοληθεί επαγγελματικά και να ζήσει την οικογένειά του. Στη Γερμανία εργαζόταν σε ένα εργοστάσιο ανακύκλωσης χαρτιού. Όμως η ζωή έπαιξε άσχημο παιχνίδι στον ανήσυχο και δημιουργικό Γιώργο Ντοϊλιάνη. Ένα εργατικό ατύχημα σημειώθηκε στη ζωή του το έτος 1998.
6. Το εργατικό ατύχημα αναγκάζει τον Γιώργο Ντοϊλιάνη να γυρίσει πίσω, στον Κόμπελο Φαναρίου. Δεν το βάζει κάτω και συνεχίζει να ασχολείται επαγγελματικά και αποκλειστικά με το τραγούδι. Έχοντας σταθερή συνεργασία με τον Στέργιο Βαϊανά και με άλλους μουσικούς συγκρότησε ορχήστρα με μπουζούκι, κιθάρα, αρμόνιο, ντραμς, κλαρίνο, μπάσο… Με το συγκρότημα αυτό έπαιζαν σ’ όλες τις εκδηλώσεις της περιοχής. Όταν οι ανάγκες το απαιτούσαν έβγαιναν κι εκτός νομού Καρδίτσας.
7. Σήμερα ο Γιώργος Ντοϊλιάνης συνεχίζει να τραγουδά αλλά μετά από την επιδημία τού κορονοϊού, δεν την κυνηγά τη δουλειά.
Όπως είναι γνωστό στον κάθε Φαναριώτη, το χωριό μας, ως κοινότητα και ως φορείς του, δεν στηρίζει τα παιδιά του, τους δημιουργούς του. Ο άρρωστος εγωισμός, η ζήλεια, ο φθόνος, το κόμπλεξ κατωτερότητας, οι εμπάθειες και οι προκαταλήψεις δυστυχώς δεν αφήνουν περιθώρια για την ανάδειξη των δημιουργικών του ανθρώπων. Το χωριό μας τρώει τα παιδιά του, τρώει το μέλλον του. Η αναγνώριση των Φαναριωτών δημιουργών έρχεται απ’ έξω, έξω από το Φανάρι, από άλλους ανθρώπους που τους έχουν γνωρίσει, τους έχουν εκτιμήσει κι έχουν αναγνωρίσει το αξιόλογο έργο τους. Εδώ, στο χωριό μας, κυριαρχεί η ειρωνεία και η απαξίωση! Έτσι έγινε και γίνεται και στην περίπτωση του Γιώργου Ντοϊλιάνη. Το χωριό μας δεν τον προτίμησε στις μουσικές εκδηλώσεις που γίνονται 40 χρόνια τώρα, την ίδια στιγμή που ήταν περιζήτητος σε όλα τα υπόλοιπα χωριά. Κι όλα αυτά τη στιγμή που προσφέρθηκε να παίξει και να τραγουδήσει δωρεάν στο Φανάρι και στον Κόμπελο. Προτιμούσαν να φέρνουν ξένους παρά τη σπουδαία αυτή φαναριώτικη φωνή του Κομπέλου…
8. Ας δούμε τώρα και τον άλλον Φαναριώτη καλλιτέχνη του Κομπέλου, τον Στέργιο Βαϊανά.
Ο Στέργιος Βαϊανάς του Λάμπρου και της Χρυσάνθης γεννήθηκε το 1979. Ασχολείται με το μπουζούκι από την ηλικία των 13 ετών. Σε δάσκαλο πήγε για 3-4 χρόνια, κι από εκεί και πέρα προχώρησε μόνος του. Το κύριο επάγγελμά του είναι αγρότης, δηλαδή ασχολείται με την καλλιέργεια βαμβακιού.
9. Ο Στέργιος Βαϊανάς έπαιζε μπουζούκι όπως είπα από μικρός και μάλιστα έπαιζε στις σχολικές εκδηλώσεις. Από τότε έχει παίξει σε αρκετά μουσικά συγκροτήματα, ενώ συνεργάστηκε όχι μόνο με τον Κομπελιώτη Γιώργο Ντοϊλιάνη αλλά και με τον Μίμη Γκιουλέκα σε λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια. Υπήρξαν σεζόν όπου έπαιξε για χρόνια, όλο τον χειμώνα, σε μαγαζιά όπως της Κρανιάς, κάθε Παρασκευή και Σάββατο.
Περιστασιακά έπαιξε και συνεργάστηκε και με άλλους τραγουδιστές.
Όταν η ορχήστρα θέλει να παίξει δημοτικά τραγούδια κατεβαίνει ο Στέργιος Βαϊανάς με το μπουζούκι και ανεβαίνει το κλαρίνο.
Ο Στέργιος Βαϊανάς είναι τοπικός μουσικός, δηλαδή δεν είναι αναγνωρισμένος σε άλλους νομούς. Για μένα που τον γνωρίζω, ο Στέργιος Βαϊανάς είναι ένα από τα καλά μπουζούκια της περιοχής. Το όργανο είναι κάτι που το αγαπά και σ’ αυτό εκφράζει το πάθος του και την ευαισθησία του. Ασχολείται ερασιτεχνικά με το μπουζούκι αλλά αν τον καλέσουν χωρίς δισταγμό είναι διατεθειμένος να ασχοληθεί και επαγγελματικά.
10. Στις φωτογραφίες βλέπουμε τους δυο καλλιτέχνες του Κομπέλου Φαναρίου, τον τραγουδιστή Γιώργο Ντοϊλιάνη του Ευαγγέλου και τον μουσικό Στέργιο Βαϊανά του Λάμπρου σε ζωντανές εμφανίσεις τους. Πρόκειται για μια συνεργασία 25 χρόνων.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Τηλέφωνο επικοινωνίας 6976026625
