47ο: Το καφενείο του Σουλικιά: Μια ιστορία πάνω από έναν αιώνα
Αγαπητοί φίλοι
Επέλεξα σήμερα να αναφερθώ σε ένα ιστορικό καφενείο του χωριού μας, του Φαναρίου Ιθώμης, το οποίο έχει πίσω του μια μεγάλη ιστορία. Πρόκειται για το καφενείο και κουρείο του Αντώνη και Γιώργου Σουλικιά.
1. Το καφενείο του Σουλικιά, το οποίο βρίσκεται στη διασταύρωση του κεντρικού δρόμου του χωριού μας και του δρόμου που οδηγεί στον Άγιο Νικόλαο και στο σημερινό γυμνάσιο- λύκειο, άρχισε να λειτουργεί από το 1910 ως καφενείο και κουρείο, από τον πατέρα του Γιώργου Σουλικιά, τον Αντώνη Σουλικιά. Ο Αντώνης Σουλικιάς γεννήθηκε το 1889 και πέθανε το 1955. Το καφενείο πρόσφερε καφέδες, τσάι και γλυκά του κουταλιού. Τότε δεν σερβίρονταν πορτοκαλάδες καθώς δεν υπήρχαν! Ήταν τόπος συνάντησης και συζήτησης όχι μόνο των κατοίκων του χωριού μας, που τότε ήταν κωμόπολη με πάνω από 2.500 ανθρώπους, αλλά και τόπος χαλάρωσης και συνάντησης και για τους ξένους επισκέπτες στο χωριό μας. Και οι επισκέπτες αυτοί δεν ήταν λίγοι. Ας μην ξεχνάμε πως το Φανάρι Ιθώμης ήταν η έδρα του δήμου Ιθώμης και η έδρα πολλών υπηρεσιών, όπως του γυμνασίου λυκείου, του Ειρηνοδικείου, της Αστυνομίας, του Υποθηκοφυλακείου, του Αγρονομείου κι άλλων.
2. Στο καφενείο αυτό σύχναζαν και επιφανείς προσωπικότητες του χωριού μας, όπως ο δάσκαλος Κώστας Βερίλλης, ο οποίος εκεί πήρε συνέντευξη από τον Γιάννη Πολύζο, τον γιο του λαϊκού ποιητή του χωριού μας, του Γιώργου Πολύζου. Εκεί κατέγραψε το μεγάλο και ιστορικό ποίημα κι έτσι το διέσωσε και το οποίο αναφέρεται στην καταστροφή του κάστρου στις αρχές του 20ου αιώνα από τους ίδιους τους Φαναριώτες:
Το μάθατε τι έγινε
σε τούτον τον αιώνα;
Οι Φαναριώτες χάλασαν
την όμορφη στρατώνα.
Τη χάλασαν, τη ρήμαξαν
την έκαναν βιργιάνι,
σανίδι και μισομάδερο
δεν άφησαν ποδάρι…
3. Στο καφενείο του Αντώνη Σουλικιά άρχισε να εργάζεται από την 6η δημοτικού κι ο γιος του, ο Γιώργος. Ο Γιώργος Σουλικιάς γεννήθηκε το 1936. Από τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου ακόμα δούλευε στο καφενείο και κουρείο του πατέρα του. Όταν αυτός πέθανε, το καφενείο το ανέλαβε ο Γιώργος, το οποίο το διατηρεί έως και σήμερα, 2025! Με άλλα λόγια ο Γιώργος Σουλικιάς εργάζεται ανελλιπώς πάνω από 75 χρόνια ως καφετζής και κουρέας!…
4. Το 1985 ο Γιώργος Σουλικιάς γκρέμισε το παλιό πέτρινο καφενείο και στη θέση του οικοδόμησε ένα καινούριο, σύγχρονο καφενείο. Οι άνθρωποι της ηλικίας μου προλάβαμε το παλιό καφενείο, στο οποίο τρώγαμε γλυκά του κουταλιού, που έφτιαχνε η γυναίκα του, η Αγορίτσα και ιδιαίτερα γλυκό κυδώνι. Γλείφαμε και το κουτάλι! Εδώ μέσα μάθαμε να λύνουμε το σταυρόλεξο της εφημερίδας, αν δεν είχε προλάβει να το λύσει ο καφετζής, ο Γιώργος. Είναι δυνατός λύτης και μας έμειναν οι πιο δύσκολες λέξεις. Το έπαιρνε μετά ο Γιώργος και τις έβρισκε.
5. Το κτίριο του Δημαρχείου, που είναι δίπλα του, πριν από τον πόλεμο του 1940, είχε πολλαπλές χρήσεις και λειτουργίες. Το ισόγειο, προς τον κεντρικό δρόμο, ήταν αρχικά μπακάλικο , το οποίο είχε πριν από τον πόλεμο ο Δημήτρης Παπαβασιλείου και στη συνέχεια ο γιος του, ο Γιώργος, το λειτουργούσε ως βιβλιοπωλείο. Αργότερα ο Παπασμύρης Φώτης το λειτουργούσε ως ταβέρνα. Αργότερα ο Παπασμύρης έφτιαξε δικό του ουζερί, κάτω από το σπίτι του. Μια πόρτα πιο κάτω, στο ίδιο κτίριο, ήταν το ραφτάδικο του Θανάση Αλεξανδρή.
Στο άδειο κτίριο, εμείς, μια ομάδα νέων, μαθητές του λυκείου, το 1977, ανοίξαμε την αίθουσα και την κάναμε Λέσχη Νέων, με πιγκ πονγκ, σκάκι, ντόμινο, παζλ και άλλα ομαδικά παιχνίδια.
Στο πίσω μέρος του κτιρίου και στον πάνω όροφο ήταν τα γραφεία του Ειρηνοδικείου και του Αγρονομείου. Στο ισόγειο ήταν η αίθουσα του δικαστηρίου. Αυτά έκλεισαν στα χρόνια της χούντας. Εκεί, στο ισόγειο του πίσω μέρους, λειτουργούσε αργότερα και η Λαϊκή Βιβλιοθήκη Φαναρίου, με υπεύθυνο τον Βαγγέλη Βασιλιαγκο. Τον πλήρωνε ο Σύλλογος Φαναριωτών Αθήνας η Ιθώμη. Εκεί είχαμε και τα γραφεία μας ο Πολιτιστικός Σύλλογος Φαναρίου το Κάστρο, από το 1984. Σε αυτή την αίθουσα λειτουργούσα και το Θερινό Ανοικτό Φιλοσοφικό Σχολείο Φαναρίου.
Σήμερα εκεί είναι το ΚΕΠ, το ιατρείο και η Βοήθεια στο Σπίτι.
6. Στις φωτογραφίες βλέπουμε τον Γιώργο Σουλικιά μέσα κι έξω από το καφενείο του. Στην άλλη φωτογραφία βλέπουμε έναν πίνακα ζωγραφικής με το παλιό καφενείο. Δίπλα στο καφενείο διακρίνονται τρία μαγαζιά: Το χασάπικο του Κώστα Τραυλού, το οποίο πριν από τον πόλεμο το λειτουργούσε ο πατέρας του Δημήτρης. Δίπλα του ήταν το τσαγκαράδικο του Δημήτρη Μπολορίζου και δίπλα στο τσαγκαράδικο ήταν το καρεκλάδικο, όπου έφτιαχνε ψάθινες καρέκλες, ο Βασίλης Καρδαράς.
Υστερόγραφο: Ευχαριστώ πολύ τον Γιώργο Σουλικιά για τις πληροφορίες που μου έδωσε.
Τηλέφωνο επικοινωνίας 6976026625