Η εργασία του Δημήτρη Ντούσα θίγει πολλά θέματα με επικέντρωση σε δύο πόλους: στην καταγωγή τους και στην εκπαίδευσή τους. Παραθέτει πληθώρα πληροφοριών και στοιχείων και επιχειρεί κοινωνιολογικές και ανθρωπολογικές προσεγγίσεις, όπως είναι οι αναφορές του στο τσιγγάνικο παραμύθι και οι οπτικές της ερμηνείας του. Φαίνεται φορτισμένος συναισθηματικά με το αντικείμενο που πραγματεύεται και γι’ αυτό προβάλλει με πάθος τον κοινωνικό αποκλεισμό των τσιγγάνων σε όλα τα επίπεδα. Συνεισφέρει αυτή η μελέτη στην ελληνική βιβλιογραφία κυρίως ως προς το εμπειρικό της τμήμα στη διερεύνηση των Roma. Ασφαλώς κάποια θέματα απλώς εθίγησαν και γι’ αυτό χρειάζεται διεξοδικότερη ανάλυση και ανάπτυξη και ακόμη δεν μας βρίσκει σύμφωνους η σειρά διάταξης των κεφαλαίων όπως και ορισμένες κοινωνιολογικές προσεγγίσεις που επιχειρεί αλλά αυτές οι παρατηρήσεις δεν αλλάζουν την άποψή μας ότι πρόκειται για ένα σημαντικό ανάγνωσμα που συμβάλλει στην κατανόηση αυτού του πληθυσμού.